Kad Bjelaši i Srbo-četnici marširaju protiv Crne Gore

Demokratija, parlamentarizam, sloboda uvjerenja, zarad ostvarivanja političkih, građanskih, ekonomsko-socijalnih, kulturnih, individualnih i kolektivnih ljudskih prava, predviđenih i jemčenih običajnim i imperativnim normama, međunarodnog konvencionalnog prava i ustavno-pravnih regula nacionalnog (državnog) prava Crne Gore, s jedne strane, i reinkarnirana i djelimično modifikovana crnorukačka i četnička ideologija, s druge strane, koja je već duže vremena na sceni, a čija je metonimija Demokratski front u Crnoj Gori, opoziciona politička partija prilično malog ili limitiranig dometa i uporišta u biračkom tijelu Crne Gore, nikad nijesu išli zajedno i nikad ne mogu ići ruku pod ruku.

0909novak3

Ko s njima ide ruku pod ruku i pravi saveze, ili ih na ovaj ili onaj način bodri, podržava, taj je nesvjesno ili svjesno, namjerno ili iz inata, iz egoizma i političke grandomanije, de facto protiv Crne Gore i njene državne slobode i nezavisnosti i uključivanja Crne Gore u NATO-pakt.

Skupština Crne Gore je prvo, jedino i konačno mjesto za dijalog, razgovor i eventualni dogovor oko gorućih  i aktuelnih tema i dilema, koje traže svoj prirodni i regularni epilog. To je više puta istakao i predśednik Skupštine Crne Gore, kao i brojni predstavnici najviših organa izvršne i predstavničke vlasti.

Sa onima koji imaju kapaciteta za to, demokratskog senzibiliteta i s uvažavanjem činjenice da se vlast u jednoj državi može tranformisati i mijenjati jedino na osnovu izbora i nikako drugačije, ako govorimo o demokratiji, njenim principima, praksi i standardima, može se voditi jedino institucionalni i legalni dijalog unutar pravnog i političkog sistema Crne Gore. Van toga sve bi ličilo na nelegitimnu, nelegalnu i pogibeljnu avanturu.

Iz prostog razloga što je, velikosrpski populizam i nacional-šovinizam, danas prećerano bučan i aktivan, kojeg hrane i promovišu brojne klero-nacionaionalističke strukture, te njihovi sateliti i trabanti u Crnoj Gori i posebno izvan nje, ipak manjinski u samoj Crnoj Gori, ali je, uprkos tome, on agresivan, nasilan i ucjenjivački i to puno više nego što se lakovjernim, zanesenim i naivnim čini da je takav.

„Srpski populizam“-o čijoj istorijskoj suštini, ciljevima i posljedicama u XX vijeku je prije par decenija naučno utemeljeno i ubjedljvo pisao, između ostalih, i značajni srpski intelektualac dr Nebojša Popov, danas je gromoglasan poput pomahnitale, povampirene aveti u Crnoj Gori, a obučen je u jeftinu i prozirnu odoru ekonomsko-socijalne i manipulativne retorike demagogije i hipokrizije, sa ciljem da bi, za svoje lažno i dvostruko, janusovsko lice, pokušao privuci sto vise pristalica. Njega simboliziraju Mandićeva „Nova“, Kneževićeva DNP, te ipak, isto tako realno Medojevićev PzP, Vučinićeva „Radnička“ i ostale sa njima zbratimljenje i udružene grupe i pojedinci koji ih sljeduju. Ruski KGB agenti, Rešetnjikov, Kalašnjikov itd, srpske Dveri, Vojislav Šešelj, pa Velja Ilić, bivši srpski ministar i gradonačelnik Čačka, pa svepristuni negatori svega crnogorskog Matija Bećković, Milo Lompar, Miša Đurković, Čedomir Antić, Aleksandar Raković, Sanda Rašković-Ivić i brojni drugi izvanjci. A iznad i prije svega njihov duhovni velikosrpski patron-mitropolit Amfilohije Radović i njegova svetosavska anticrnogorska, antievropejska i anti NATO klerikalna „vojska“, čijim regimentama upravlja pod njegovom vrhovnom komandom i njegov podložni bogoslovski srednjoškolski „rektor“ Cetinjske bogoslovije sveštenik Gojko Perović, popovi Nikčević, Plamenac itd.

Ne zaboravimo da je četnicki kapetan i vojvoda, kum Pavla Đurišića, emigrant, organizator i jedan od vođa zloglasnih četničkih „crnih trojki“ u Crnoj Gori tokom Drugog svjetskog rata, Milo Rakičević (umro u Parizu 2007) proizveo u svome testamentu Andriju Mandića za četničkog vojvodu. To vrijedi vazda na umu imati i na osnovu toga sagledavati brojne stvari u političkom, nacionalnom i ideološkom smislu koje se odvijaju pod njegovim egidom.

Velikosrpski populizam, odjeven u hipokritsku socio-ekonomsku manipulatuvnu robu, želi obmanuti i za vlastite svrhe iskoristiti, građane Crne Gore i za to upotrebljava fakat da je u Crnoj Gori prisutno, razumljivo, ekonomsko-socijalno nezadovoljstvo, kod brojnih slojeva stanovništva i da se u našoj državi blagovremeno ne sprovode za prosperitet Crne Gore i njenog društva neophodne i sveukupne reforme.

No, i pored toga, valja se priśetiti da istorjsko iskustvo, kod nas i širom svijeta, kazuje da su nacional-šovinistički korifeji i propagatori uvijek za ostvarivanje svojih ciljeva zloupotrebljavali ekonomsko-socijalno i drugo nezadovoljstvo odnosnog stanovništva i koristili ga kao sredstvo u svojim falangističkim i megalomanskim političkim, nacionalnim, ideološkim i drugim atacima. Takvi nasrtaji danas su usmjereni eksplicitno protiv Crne Gore, iako se oni hoće predstaviti da su samo protiv njene aktuelne vlasti. Jeftina demagogija i još prozirnija zloupotreba.

Često se tvrdi na političkoj i medijskoj sceni da u Crnoj Gori vlada diktatura. Naravno, postoje brojni primjeri kojima se može dokazati postojanje izvjesnih autokratskih tendencija u Crnoj Gori u načinu vršenja vlasti, ali o diktaturi ne može biti ni govora. To samo zlonamjerni proturaju objektivne neistine i plasiraju ih naivnima i nedovoljno upućenima u osnove problema. Podśetimo, u diktaturi nema političkog i ideološkog pluralizma, višestranačja, slobode mišljenja i govora, parlamentarnog dijaloga, političke i legalne opozicije, slobode štampe, nezavisnih medija, NVO sektora, slobodnih sindikata, intelektualaca i drugih pojedinaca itd. koji mogu javno kritikovati vladajući poredak i njegov način mišljenja i postupanja.

Ni od vlasti dopuštenih uličnih i drugih protesta protiv same vlasti u dikataturi, po definiciji, prosto nema i biti ne može i ne smije, jer je to to nespojivo s postojanjem diktature i njenog sistema monolitne vlasti, moći i sveukupne kontrole jednog društva. Dakle, oni koji pričaju o postojanju diktature u Crnoj Gori u velikoj su samoobmani i ne poznaju značenje i istorijat dikatorskih režima u prošlosti, te prema tome svjesno prije nego nesvjesno obmanjuju javnost.

Međutim i pored svega ovoga rečenog, ostaje u ovom pokušaju političke analize i sinteze našeg aktuelnog političkog stanja, utisak koji se temelji u suštini na onom što je vazda bio i danas jeste-a to je da su sada populistički i medijski najgrlatiji zagovornici navodnih demokratskih promjena upravo oni koji su zakleti i osvjedočeni protivnici slobodne i demokratske evropske i evro-atlanske orijentacije Crne Gore. Toliko je argumenata koji o tome govore decidirano da bi postalo suvoparno i dosadni za čitaoce iste navoditi.

Ali, recimo, sinoc je na skupu „Demokratskog fronta“ u Herceg Novog njegov stvarni lider Andrija Mandić poručio da se vlast u Crnoj Gori treba nelagalno srušiti, kao što je to bilo pučem i prevratom 1989. godine. I prijeti Mandić novom 1989. Eto znali smo što hoće, ali je sad sam javno priznao.

I to ne u podgoričkom „Kristalu“ na tajnoj večeri, već na javnom skupu u Herceg Novom. Ništa novo, neočekivano i nepoznato, makar za one koji imaju zrno soli racionalizma i političke pameti.

Prvaci kentaurskog političkog saveza, koji sebe naziva „Demokratski front“ bacaju drvlje i kamenje na sve one partijske i političke, vladajuće i opozicione, subjekte, koji neće da sviraju i igraju po njihovim prostačkim i uličnim, vainsitucionalnim, političkim notama.

Ignorišu predvodnici „Demokratskog fronta“ prirodne, legalne i legitimne pozive, da se umjesto ulice, koju su izabrali, vrate u parlament, kao rodno mjesto i ishodište demokratije i političkog dijaloga i to pozive koje su im više puta upućene, sa relevantnih adresa kako od strane predśednika Skupštine Cene Gore, tako i drugih i vodećih predstavnika izvršne vlasti i naročito od relevantnih predstavnika Evropske unije.

Što to treba da znači: njima je bitna politička promocija radi potencijalnog i eventualnog povećanja rejtinga kod biračkog tijela zarad predstojećih izbora, a nije im bitno da djeluju na način predviđen normama i uzusima parlamentarnog političkig sistema.

No, upkos tome, bitno je samo da vlast u Crnoj Gori ne podliježe zlonamjernim i tendencioznim ucjenama i ultimatumima bez legitimiteza i koji dolaze sa ulice.

Novak Adžić, pravnik i istoričar, član Predśedništva i Glavnog odbora SDP Crne Gore

Advertisements
Ovaj unos je objavljen pod Ostalo. Zabeležite stalnu vezu.