Politički marginalci trče počasni krug

Svi se pitaju koliko će još potrajati performans DF-a ispred crnogorskog parlamenta. Dvije su mogućnosti. Prva je da Milo Đukanović podnese ostavku, a druga da DF konačno prizna neuspjeh svog projekta nazvanog „šatorska revolucija“.

DF protest0127 Слобода тражи људе – Дан седми: Нема повлачења док не падне ВладаĐukanović ovoj grupi političkih marginalaca sigurno neće ponuditi ostavku. To je Vlada u četvrtak i zvanično saopštila, upućujući ih na sve ustavne mehanizme kojima se može uskratiti povjerenje ili skratiti mandat Vladi. To što Koča Pavlović, Janko Vučinić i još desetak njih sa bocama u rukama stalno urlaju „Milo, lopove“ slabašan je argument koji, uz još skromniju podršku javnosti, može postati razlog za vanredno urušavanje ustavnog uređenja.

U tom slučaju ostaje druga mogućnost da DF prizna ono što je već svima jasno, pokupi šatore i ugasi svijetla svoje male pozornice. Ukoliko to sami ne urade, uskoro će to morati da uradi neko drugi, jer država vrlo brzo mora da reaguje i oslobodi Podgoricu blokade.

Država je, inače, pokazala do sada visok stepen tolerancije za protestante DF-a. Odobrila im je neuobičajeno dugo okupljanje, na neuobičajeno neprikladnom mjestu. Vrijeme je da sada koriguje svoje odluke.

Četnička ikonografija

Višednevni protesti DF-a takođe su pokazali kako građani Podgorice i Crne Gore danas pośeduju dovoljno visok nivo političke i demokratske zrelosti da bi prihvatili nerealnu, avanturisitičku političku projekciju organizatora za rušenje ustavnog poretka države. Na prostoru ispred Skupštine, naime, ni u jednom trenutku nije bilo više od dvije i po hiljade ljudi, a taj broj se iz dana u dan smanjivao.

Marketinški trik sa otpisom dugova za struju, vodu i porez, organizator protesta kao da je sasvim zaboravio, a bezbroj puta ponovljeni zahtjev za formiranje tzv. prelazne vlade definitivno sada zvuči samo kao očajnički vapaj jedne marginalne političke strukture maglovite budućnosti, a nikako kao realna politička opcija.

Izostanak očekivane podrške od „400.000 građana“, kao i izostanak podrške najvećeg dijela crnogorske opozicije, naćerao je DF da se u novim okolnostima oslanj a na one strukture društva koje još nijesu prihvatile referendumsku odluku iz 2006. godine, pa zato ne čudi dominantna četnička ikonografija na protestima. Nastupi govornika DF koji saopštavaju kako je prostor ispred zgrade Skupštine „osvojen i oslobođen“ (neko reče ,,SAO DF“), upućuje na namjeru organizatora da militantnom retorikom podgrije atmosferu i produkuje privid duboke političke i državne krize. Jer samo u velikim krizama su formirane prelazne ili privremene vlade.

Prelazne vlade kroz istoriju

Osvrt kroz političku istoriju otkriva, naime, da su se prelazne ili privremene vlade u svij etu formirale vrlo rij etko i to u ekstremnim kriznim situacijama. Podśetićemo na te slučajeve tokom 20. vijeka.

Nakon Februarske revolucije 1917. godine, kada je svrgnut car Nikolaj Drugi, formirana je Ruska privremena vlada. Iste godine uslijedila je velika Oktobarska bolj ševička revolucija. Tokom japanske okupacije 1919. odine, u Šangaju je formirana privremena vlada Republike Koreje koja je djelovala u egzilu.

U Njemačkoj je poslije samoubistva Hitlera i Gebelsa 1945. godine takođe formirana prelazna, tzv. Flensburška vlada koja je funkcionisala u posljednjim danima Trećeg rajha. U to vrijeme privremene vlade su formirane širom Evrope kako su saveznici oslobađali pojedine države od nacističke okupacije. Tako je, recimo, De Gol formirao privremenu vladu Francuske Republike 1944. i ona je traj ala sve do uspostavljanja Četvrte Republike 1947. godine, a formirana je i privremena jugoslovenska vlada nakon Drugog svjetskog rata.

U Evropi su istoričari zabilježili još i prelaznu vladu u Rumuniji, pod nazivom Front nacionalnog spasa 1989. godine, nakon zbacivanja režima Nikolaja Čaušeskua, a Iračka privremena vlada i Iračka prelazna vlada su bila privremena vladajuća tijela nakon invazije na Irak 2003. godine.

Može li se aktuelna crnogorska stvarnost ekonomska, politička, socijalna, kao i aktuelna pozicija Crne Gore u međunarodnim okvirima, na bilo koji način uporediti sa pobrojanim istorijskim okolnostima u kojima su nastajale prelazne ili privremene vlade?

Degutantno je čak i odgovarati na ovo pitanje, ali količina neistina, falsifikata i demagogije koja se emituje sa pozornice DF-a upućuje na zaključak da je Crna Gora nedemokratska tiranija sa uplašenim i gladnim podanicima, da je bankrotirana država, prezrena od svojih suśeda i omražena u međunarodnoj zajednici. Na svu sreću, građani mogu da biraju da vjeruju svojim očima ili da vjeruju DF-u. Kako sada stvari stoje, uz nekoliko izuzetaka, oni više vjeruju svojim očima. Što je porazno za DF.

Izlazna strategija

Zato se neminovno približava kraj mitingovanja pred zgradom Skupštine. Bez obzira što aktivisti DF-a pričaju da će tu kampovati „do Đurđevdana“, u epskoj poeziji poznatog kao „hajdučki sastanak“, minimalni su izgledi da će dočekati i „Mitrovdanak“, u epici poznat kao „haj dučki rastanak“. Iz dana u dan sve je manje protestanata, ponestaje i novca, a ni dozvola za okupljanje nije trajna.

DF je u velikoj nevolji. Ako se isele iz šatora i raziđu, vjerovatno više nikad neće ući u Skupštinu, đe ih sada još pozivaju. A ako na neodređeno vrijeme i ostanu pod šatorima, uskoro više niko neće obraćati pažnju na njih. A dolazi i vrijeme kiša i śevera. Na muci je, jer treba da izaberu manje od dva zla ili, kako se to modernim rječnikom kaže, prihvatljiviju „izlaznu strategiju“. Samo da u očaju svoj performans, koji je do sada imao više komediografski karakter, ne pretvore u neki igrokaz u kojem će politički gubitnici Radulović, Radunović, Pavlović, Mandić i Medojević , sa ogromnim državnim platama, izigravati „žrtve režima“.

U svakom slučaju, politički marginalci trče počasni krug.

Goran Papović

Advertisements
Ovaj unos je objavljen pod Ostalo. Zabeležite stalnu vezu.