Srbija je srce Turske, Crna Gora vazda slobodna!

Jedni smo bolovali ropstvo sopstveno, drugi smo slobodovali krvavu slobodu i bolovali ropstvo brata svog. Jednom je ropstvo prošaralo lik, drugom je vječna borba za slobodu dala novi lik. Vjekovi nejednakog života svakoga od nas dali su nam nejednake mentalne sklopove.

– Dr Sekula Drljević o razlikama između Crnogoraca i Srba, 1921.

Slobodna Crna Gora

Crvena površina – Tursko carstvo na svom vrhuncu
Mala zelena površina – VAZDA SLOBODNA CRNA GORA

Petar II Petrović Njegoš o „veseloj Srbadiji“ i „Nemanjama“ (1843)

Petar II Petrović Njegoš„Ada čoče, Božija ti vjera, znam ja tu veselu Srbadiju, no kud su joj ti sinovi junaci bili, dok joj nije Bog dao Karađorđa.

Ta vi svi tamo fastate jednoga njega junaštvom; a kad vi Bog njega uze između vas, a vi sve sunovrat u turski jaram opet!

No kršina i siromašna Crna Gora ne haje ni za Nemanje ni za Murate ni za Bunaparte; oni svi biše i preminuše, a Crna Gora ostade dovijeka i strašnoga suda, u svojoj volji i slobodi; a to ti je u slavi“.

Petar II Petrović Njegoš – S. Milutinoviću
(GOLUBICA, za 1843/44, 5, 18-22)

bostan_01

Vjerovali ili ne: tursko porijeklo srpske trobojke

Šta kažu stručnjaci – srpski i crnogorski istoričari:

1.Februara 1835. godine u Srbiji je donešen Sretenjski Ustavkojim je bila propisana zastava Srbije. Radoš Ljušić (kod nas dobro poznati srpski istoričar) ovako piše u knjizi ”Kneževina Srbija (1830-1839)” (Beograd, 1986): „Sretenjskim Ustavom Srbija je postala ‘u pravleniju svom nezavisimo knjažestvo’, pa je kao takva dobila zastavu i grb. ‘Boja narodna srbska jeste otvoreno crvena, bela i čelikasto-ugasita’.”

Međutim sultan nije odobrio ovu zastavu nego je izdao ferman kojim je propisao kako će da izgleda srpska zastava. Piše Radoš Ljušić u istoj knjizi: “Ferman datiran decembra 1835. godine upućen je knezu i podunavskim vezirima, pašama, ajanima, vojvodama, kadijama i nadzornicima skela. On kaže da srpski narod ima pravo razvijati trobojnu zastavu na trgovačkim lađama koje mogu ploviti rekama i morem “u Carigrad dohodećim i tuda prolazećim”. Uz ferman, oni su dobili po jedan primerak zastave. Sada je zastava dobila nov raspored boja, za razliku od one koju je propisao Sretenjski ustav. Boje su bile vodoravno poređane: crvena, plava i bela.” (293. str)

 („Nije narodna nego – sultanova trobojka!“, 14. oktobar 2011, Miroslav Ćosović)

2.“Zastave su u srednjem vijeku uvodile pojedine države kao i gradovi. Trobojnice se javljaju tek za vrijeme francuske revolucije (1789). Mađarska je uvela trobojnu zastavu 1848. Ljudevit Gaj je 1848. sastavio hrvatsku trobojku (crveno-bijelo-plavo) koja je slobodno upotrebljavana tek od 1860. godišta. Rusija je najprije, do 1897, imala crno-narandžasto-bijelu zastavu, a na prijedlog jedne državne komisije car Aleksandar je 1896. donio Ukaz, kojim je ustanovljena bijelo-plavo-crvena trobojka. Carski petrogradski puk imao je trobojku (bijelo-plavo-crvenu), koju je kao simbol zaštite uzela Karlovačka, a docnije i Beogradska mitropolija.

Fermanom turskoga sultana Mahmuda (1835) prvi put je u Srbiju uvedena trobojnica (crveno-plavo-bijela) “da se od visokog dževleta moga dade i srpskom narodu trobojnica barjak”. A sultanovim fermanom iz 1838. goda dodate su na zastavu na crvenom polju, kao simbol podaništva Turskoj, četiri zvijezde, a na plavom polju nacionalni grb. Osim toga, poznato je da je u vrijeme srpskoga ustanka bilo više različnijeh zastava (bijelo-zelena i druge).”

(„O CRNOGORSKIJEM ZASTAVAMA“, Milovan Radojević)

Čak se i u srpskoj “Vikipediji”, koja je, podśetimo, najčešće subjektivna, priznaju gore navedene činjenice:

“U sklopu prerastanja Srbije u državu, i postepenog osamostaljenja od Turske carevine knjaz Miloš je počeo da ističe zastavu. Protestima Rusije kod turskog Sultana, da mu zastava liči na francusku, knjaz se opravdavao time, da je zastavu isticao “samo đumruka radi”. Naravno kao i uvek uz svoje objašnjenje i izvinjenje poslao je vreću dukata Sultanu da ga umiri. Sultan je odlučio da srpsku zastavu definiše fermanom (ukazom). I tada je rekao da su srpske boje “crvena, plava i bela”. Za plavu boju upotrebljen je izraz “čelikasto plava”. Dok je ta boja poprimila krajnji raspored, u mnogome je menjana, ali su boje ostajale mahom iste.”

(„Srpska zastava“, srpska Vikipedija)

Evo kako je izgledala izvorna srpska trobojka:

Današnju srpsku zastavu je, dakle, “dizajnirao” sultan Mahmud II 1835. godine! Ko je pročitao tekstove koje smo priložili shvatiće da nema mjesta sumnji. Inače, čuveni srpski istoričar Radoš Ljušić, koji, kao što smo viđeli, ne dovodi u pitanje ovu činjenicu, dugogodišnji je političar nacionalističke orijentacije.

Porijeklo srpskih ocila (HUMOR)

Evo kako su nastala srpska ocila (tzv. 4 s):

Izvorna srpska ocila

Šalu na stranu, evo istorijske priče o porijeklu srpskih ocila:

Obično se misli da se radi o četiri ćirilična slova S, kojima se pripisuju razna pogrešna značenja, najčešće „Samo Sloga Srbina Spasava“. Ta „slova S“ u stvari potiču od četiri vizantijska slova beta: „Basileus Basileon Basileuon Basileusin“ (Βασιλεὺς Βασιλέων Βασιλεύων Βασιλευόντων), u značenju:“Car Careva Caruje (nad) Carevima“, što se odnosi na Isusa Hrista. Stefan Lazarević je samo preuzeo vizantijski grb – jer je Vizantija nekada gospodarila Srbijom – i nazvao ga srpskim.

Dakle, četiri ocila su simbol koji su Srbi kao sužnjevi dobili od svojijeh gospodara! Isto kao i trobojku, koju im je SULTAN ODREDIO SVOJIM UKAZOM.

Srbija je i dvoglavog orla primila od Vizantije, dobijanjem titula od Vizantijskog carstva – još je Stefan Prvovjenčani od vizantijskog cara dobio titulu sevastokratora, a Stefana Nemanju je na mesto velikog župana postavio vizantijski car.

Porijeklo crnogorskoga orla je drugačije. On nije preuzet od Nemanjića, kao što se to ponekad može čuti. Naime, u vrijeme dinastije Crnojevića u Crnoj Gori grb je predstavljao zlatni dvoglavi orao, sa krunicama na glavama. Može se opravdano pretpostaviti da je Ivan Crnojević preuzeo grb (dvoglavi orao) od albanskog velikaša Skenderbega (Đurđa Kastriota), poslije njegove smrti (17.01.1468), izražavajući tako feudalni legitimitet prema Skenderbegovim teritorijama, jer je Skenderbegova sestra Marija bila majka Ivanova. Crnogorski dvoglavi orao, kome je kasnije dodat lav, ostaje, sve do okupacije Crne Gore od strane Srbije 1918, trajni državni grb koji se javlja i na državnijem pečatima („Mohur vse Cernie Gori“, „Pečat Crnogorskoga praviteljstvujušćega senata“). Grb Crnogorske pravoslavne crkve iz sredine XVIII vijeka sadrži dvoglavoga orla sa krunom, dvije ruke u oklopu, štit s prekrštenijem ključevima (kao i na Pečatu Vaseljenske patrijašije), sa krstom s lijeve i mitropolitskijem štapom s desne strane.

Advertisements
Ovaj unos je objavljen pod Ostalo i označen sa , , , , . Zabeležite stalnu vezu.