Da li su Njegoš i kralj Nikola bili Srbi?

Istorijska nauka uspjela je da u potpunosti demistifikuje izvikano „srpstvo“ koje je postojalo kod Vladike Petra II Petrovića Njegoša i knjaza, odnosno kralja Nikole. Ukratko ćemo objasniti njegove uzroke, kao i to kako je nastala srpska nacija u Crnoj Gori uopšte.

I

Simo Sarajlija – čovjek koji je posrbio Njegoša

Dok je Njegoš bio dječak vaspitavao ga je poznati pjesnik Simo Milutinović Sarajlija. Milutinović je bio špijun i velikosrpski propagator, koji će se pokazati kao čudak i patološki lažov. Koliko je bio opsjednut srpstvom govori i činjenica da je njemačkoga prevodioca srpskijeh pjesama po imenu Gerhard uvjerio da su svi rimski pjesnici nosili srpska imena koja su pisari kasnije samo iskvarili, pa da čak u Srbiji ima i Gerharda, samo što se oni zovu Đero!

Simo je u Njegošu probudio inspiraciju i klicu pjesničkoga stvaralaštva, ali je u njega usadio i nešto do tada potpuno nepoznato svim Crnogorcima – srpstvo. Slavljenje Kosovske bitke, Miloša Obilića, legenda o istrazi poturica, Dušanovo carstvo – sve je to bila Njegoševa inspiracija koju mu je Simo ulio u glavu. Njegoš ne bi mislio da je Srbin, da ga u njegovoj mladosti Simo Milutinović nije ubijedio u to.

Dakle, Njegoš nije bio Srbin, već je kao pjesnik bio ponijet sveslovenstvom i svesrpstvom sa kojima ga je upoznao Simeon Milutinović. Sve ovo ne znači, naravno, da Njegoš nije bio genijalan pjesnik, ali je njegovo uvjerenje o srpskom karakteru Crne Gore bilo pogrešno, jer mu je bilo nametnuto sa strane. Proširivanje srpskog nacionalnog ośećanja u Crnoj Gori najviše su pomagale srpske agenturne mreže koje su je preplavile, predviđene tajnim velikodržavnim programom – Načertanijem.

II

Kralj Nikola je svakako bio pod Njegoševim uticajem, ali je upravo on, iz posebnih razloga, “najzaslužniji” za širenje srpske nacije u Crnoj Gori. Zbog interesa dinastičke i državničke prirode kralj je sve uradio da ubijedi narod Crne Gore i svjetsku javnost da su Crnogorci “najbolji”, “najrasniji”, “najelitniji” i “najčistiji” “Srbi”. Naime, lukavi Rusi i Vojvođani su zbog svojih političkih potreba, uspjeli da kralja Nikolu uvjere u iluziju da je upravo on, a ne neki predstavnik Karađorđevića ili Obrenovića odabran od strane velikih sila da bude nasljednik “Dušanove krune”, vladar velikog “srpskog” carstva. Da bi opravdao ovaj navodni odabir, sve je crnogorske škole i ostale institucije stavio u službu svoje opsesije, promovisao trobojku kao zastavu i posrbio generacije Crnogoraca. Međutim, ovo će se kasnije nesrećnom kralju Nikoli obiti o glavu – iz toga novokomponovanog srpstva u Crnoj Gori nastali su crnogorski izrodi i srpski plaćenici, tzv. bjelaši, zbog kojih će dinastija Petrović-Njegoš biti detronizovana, a državnost Crne Gore uništena 1918. Sve što smo naveli o kralju Nikoli izvarendno opisuje jedan od najvećih crnogorskijeh istoričara Živko Andrijašević u svom radu Srpstvo u Crnoj Gori, đe objašnjava i šta se dalje dogodilo:

Kralj Nikola I Petrović-Njegoš

„No, kada je posljednjih mjeseci 1918. godine postalo očito da će poslije završetka svjetskog rata na Balkanu biti stvorena jugoslovenska država, državna ideologija Crne Gore je čitavu priču o crnogorskim zaslugama i žrtvovanjima ponovo morala temeljiti na novom političkom motivu. “Srpstvo” kao politički motiv, opet je zamijenjeno “jugoslovenstvom”. Dosadašnja ideološka matrica o vjekovnom žrtvovanju i zaslugama za Srpstvo, zamjenjuje se pričom o zaslugama i žrtvovanju za jugoslovenstvo, a crnogorska težnja za svesrpskim ujedinjenjem, odjednom postaje vjekovna težnja za jugoslovenskim ujedinjenjem. Iako je više od pedeset godina crnogorska državna ideologija isticala privrženost Crne Gore srpskom ujedinjenju, kralj Nikola sada pravi uočljiv ideološki zaokret. (…) Pored isticanja crnogorskog kontinuiteta u borbi za stvaranje Jugoslavije, kralj se nada da će buduća jugoslovenska država biti utemeljena na poštovanju prava naroda na samoopredjeljenje. Eto koliko je malo trebalo da se kraljevo srpstvo pretvori u jugoslovenstvo. Njegovo srpstvo, očigledno, nije bilo tako jakog korijena kao što se u novinama tvrdilo. 
Sve ove činjenice potvrđuju da je srpska nacionalna svijest u Crnoj Gori proizvod ideološkog inženjeringa u 19. vijeku.“

Međutim, činjenica da su Njegoš i kralj Nikola propagirali srpstvo ne znači da su pripadali srpskoj, a ne crnogorskoj naciji. Recimo, Njegoš u ugovoru o prodaji manastira Stanjevića 1839. navodi: “… onijeh koji prikaživaju Naciju Crnogorsku i istu Naciju, svakijem pravom javnenijem…” (za više detelja pośetite ovaj post). Sa druge strane kralj Nikola je izjavio:

„Crnogorsko pitanje nije dinastičko, no načelno pitanje male nacije i naroda“.

Sve u svemu, srpska nacija u Crnoj Gori izmišljena je tokom 19. vijeka, kao proizvod više faktora: Njegoševoga pjesništva pod uticajem Sima Sarajlije, načertanijevske propagande iz Srbije i političko-ideološkoga inženjeringa kralja Nikole.

SAZNAJTE VIŠE: Da li su Crnogorci Srbi?

Advertisements
Ovaj unos je objavljen pod Crnogorska nacija i identitet i označen sa , , . Zabeležite stalnu vezu.